Als je nog niet bekend bent met Bobbie, de kantoorhond bij Zeno Zorg, dan mis je echt iets! Deze schattige viervoeter voegt gezelligheid toe aan onze werkplek.
Het is leuk om te zien hoe Bobbie ons verwelkomt bij binnenkomst en af en toe een rondje maakt langs iedereen. Met dank aan Rebecca dat ze Bobbie deel uit laat maken van het team!
Ze heeft zelfs een eigen plekje op de website én een titel: Happiness Officer https://www.zenozorg.nl/over-zeno/
Zo luidde mijn LinkedIn bericht op 4 oktober, Dierendag. Deze werd opgepikt door AD de Dordtenaar. En zo stond er een week later een paginagroot artikel in AD de Dordtenaar.
‘Als Bobbie naar je toe komt, dan is het ijs gelijk gebroken’
Kantoorhond brengt huiselijke sfeer en vrolijkheid bij Zeno Zorg
DIRECTEUR HARRY VAN BUREN NEEMT EVEN DE TIJD VOOR KANTOORHOND BOBBY. “HET IS ECHT EEN FIJNE MEERWAARDE VOOR ONS KANTOOR.” JEFFREY GROENEWEG
Het loopt tegen het einde van de werkdag als Bobbie, een Cavalier King Charles Spaniël van ruim 12 jaar, op de grond van het kantoor ligt. Om het dier heen zijn de werknemers van Zeno Zorg, een arbeidsbureau voor zorgprofessionals, nog druk aan het werk achter hun computerschermen. Iemand komt voorbij om koffie te halen of naar de wc te gaan. Niets bijzonders, maar dan zwaait een bezoeker de deur open.
Hé, díe kent Bobbie nog niet en het beestje komt rap in beweging om driftig kwispelend te ruiken aan het bezoek en een knuffel te halen. Als dat achter de rug is, keert de viervoeter terug en hervat zijn dutje. Directeur Harry van Buren ziet het glimlachend gebeuren. ,,Zo gaat dat steeds als er een afspraak van buiten komt. Echt iedereen gaat door zijn knieën als Bobbie zich aandient. Dan is het ijs gelijk gebroken. Elke keer weer.”
Geen oppas
De viervoeter komt sinds ruim een jaar twee à drie keer per week met zijn bazin Rebecca van den Herik mee. Destijds was Zeno Zorg net verkast naar een nieuw kantoor met veel glas, groen, licht en kleur, om op die manier een zo prettig mogelijke sfeer te creëren op de werkvloer. ,,Toen had Rebecca vorig jaar een keer geen oppas”, herinnert Van Buren zich, die de aanwezigheid van de hond gelijk helemaal zag zitten. Want wat is er nou huiselijker dan een hond, die lekker ronddartelt terwijl je bezig bent? ,,’We kijken gewoon hoe het gaat’, zeiden we tegen elkaar.”
Het was meteen een succes en de hond is niet meer weg te denken uit het bedrijf. ,,Voor die tijd bracht ik Bobbie naar mijn ouders, maar dit is natuurlijk veel prettiger. Als ik aan het werk ben, ligt Bobbie bij mijn werkplek en iedereen vindt het alleen maar superleuk. Hijzelf ook: als het tijd is om te gaan werken, dan zit Bobby al in de auto om te vertrekken.” Zelfs op de website is een plek voor hem ingeruimd: als happiness officer.
Levendigheid
Volgens Van Buren tovert de viervoeter bij iedereen een lach op zijn gezicht. ,,Hij was in no time gewend. Het is een heel rustig hondje en meestal ligt-ie in het kantoor bij Rebecca, maar een keer of drie, vier per dag maakt hij een rondje langs iedereen. Ja, dat doet wat met de beleving van de collega’s, het brengt levendigheid en we laten hem elke keer in andere samenstellingen uit. Als we op woensdag een visje halen, dan krijgt Bobbie ook een stukje.”
De aanwezigheid van Bobbie mag natuurlijk niet afleiden van het werk, benadrukt Van Buren. ,,We hebben hier een taak te verrichten en dat moet gewoon gebeuren. Het mag niet zo zijn dat de mensen op kantoor zich aan hem aanpassen. We moeten er geen last van hebben. Stel dat het een hond zou zijn die de hele tijd blaft… Maar we horen hem echt nooit. De enige keer dat hij herrie maakt, is als de bel gaat. Dat is bijna nooit, want de deur staat altijd open. Het is echt een fijne meerwaarde voor ons kantoor. Of hij weleens binnen heeft geplast? Nee, er is gelukkig nog nooit een ongeluk gebeurd.”
Sollicitatiegesprek
Bij Zeno werken zo’n 25 mensen en die kunnen het allemaal goed vinden met Bobbie. Wat nou als er iemand komt werken die allergisch is voor honden en dat niet durft te zeggen, uit angst niet aangenomen te worden? ,,Ja, dat is een reëel probleem. Daarom vraag ík het altijd in een sollicitatiegesprek. Uiteindelijk gaat de werknemer altijd voor, dus dat zou dan betekenen dat hij weg moet. Als iemand zich ongemakkelijk voelt, dan hoop ik dat we hier zo’n verstandhouding hebben met elkaar, dat dat ook uitgesproken wordt.”
Bobbie is de 12 jaar ruim gepasseerd en is niet meer zo fit als hij ooit was. ,,Zo begint hij steeds moeilijker te lopen”, weet Van den Herik, die zich realiseert dat het beestje behoorlijk op leeftijd is. ,,Tsja, dan ben ik straks niet de enige die in de rouw is, dan rouwen we met elkaar.”
